Een krachtplek in beeld

                             

Het kerkhof en de kerk van Wittewierum. Dit is de plek waar het klooster Bloemhof lag, bekend van abt Emo die de Kroniek van Bloemhof schreef en ooit naar Rome liep om de zaak van zijn klooster te bepleiten. Het klooster werd gebouwd op een wierde langs de Fivel. Wierden lagen op kruispunten van leylijnen oftewel energielijnen. Plekken waar later altijd kerken werden gebouwd. Uitbundige bomengroei kenmerkt de leylijn.

Strooiveld Haren

Het is honderd meter vanaf de huizen over een wandelpad.
Fazant en verre weidevogel. Onze trouwe A-28 bromt op de achtergrond.
Hek vol machteloze onbereikbare berichten aan hen.
Zouden er nieuwe bijzondere plantjes door die as gevoed worden?

Stoffelijke as. Geest mee terug naar de harten en huizen waar ze woonden.

Een baken in het donker

Zondagmiddag. Op naar De Terp in Hantum, met Jan en Marja, voor een borreltje en bitterballen. Rijdend in de schemer, een laagje sneeuw op de weg, doemt het cafe op als een baken in de duisternis. Binnen is het warm en gezellig. 

Eigenaar Jelle Auke zit vol verhalen over zijn nering. Hij heeft zijn zaken goed geregeld. Zorgt voor een goede relatie met dorpshuis, sportclubs, verenigingen; ieder het zijne.

Zo tegen vijfen is het nog rustig. De jongens uit het dorp komen genieten van een biljartje, biertje, patatje.

Tegen half zes gaat de telefoon steeds vaker en neemt Jelle Auke de bestellingen op.

Wat een sfeer en gemoedelijkheid. Er hoeft hier helemaal niks. We zijn na een paar uurtjes weer helemaal verkwikt, gelaafd, gevoed en aangesterkt. Ik zou wel een adresje willen hebben tegenover Jelle Auke. Maar ja, die stad he, met al zijn andere verlokkingen..

Licht van de hemel in de winter

In deze ongewone wintertijd zo laat in het jaar lopend in snijdende wind op de dijk bij Holwerd.
Op de dijk het spoor van de schapen, altijd dezelfde weg. Zijn schapen dan slim?

In de Oekraïne

Vier reeën liggen in het land. In de bocht van het kanaal woont de buizerd. Onwillig vliegt hij pas op het laatste moment op. Zijn laatste maal uitgeplozen in zwart en vooral wit- de sneeuw die er niet is. Zo loop ik op zondagmorgen langs een stuk van het water met de poëtische naam. Rustig genoeg om eens even een goed lied voor mij alleen in te zetten. Een beetje stil Oost-Groningen, ach het geluid van gemotoriseerde beschaving is te verwaarlozen achtergrond. In ieder geval even geen mensen. Ja toch wel, maar ze wonen hier. Man, vrouw, grote en kleine hond, dwars door het bos. 'Het is hier net Frankrijk' zegt de man tevreden. Ik ben blij voor hem. Frankrijk symboliseert voor ons Nederlanders ruimte, rust, natuur, eigenlijk zoals het hoort. De ruimte die een buitenmens nodig heeft. Een steppe van formaat Oekraïne zeg maar.

In de verte een verlaten boerderij. Ik verbeeld me dat het Oldambt altijd meer gebouwen met een zonderlinge geschiedenis -en wellicht dito bewoners- herbergt dan de rest van de provincie. Zeker meer bouwvallen en ruïnes (zie 21 april). Kwestie van ruimte?

Terug over een eeuwenoud dijkje, grens en handelsroute. Oh ja: Oekraïne, dat betekent grensland.