Man, ga es een een vak leren

Ik had werk waarbij je niet in vijf minuten kon uitleggen wat je precies doet. Dat moest ik toch maar niet meer willen.

En nu. Reisleider. Speaks for itself. Lekker.

Vorig jaar een vakopleiding bij het Ivor gedaan in Zwolle, erg inspirerend. En nu... groepen begeleiden op de Camino de Santiago. Tussendoor van alles. Lopen in Nederland. Schrijven. Coachingswandelingen. Werken met en voor mannen. Enzovoort. Het is volop in ontwikkeling. Als je me vraagt: wat ben je? zeg ik: ik ben Simon. Reizen en schrijven...het zijn de middelen. Het gaat om het doel - verbinding en liefde.

Er komen wat bedrijfsnamen voorbij. The Shepherd's Walk. walkwithme.com walkwithyou.com
Flamenco ('een boer die aan de zwerf is'). Pastorale. Dan - Walk with Simon, dat is het. Juist niet individualistisch of narcistisch, maar: je gaat met mij als persoon op stap en ik zet me er volop voor in om met jullie mijn passie voor het wandelen, voor Spanje, maar vooral voor het leven te delen.

We zien wel waar het heen gaat. Met Simon loopt het wel los.

Over WalkwithSimon, mijn eigen bedrijf dat ik nog aan het opstarten was toen de coronacrisis alles lamlegde. Toen ben ik maar  een huisje gaan bouwen en heb de zaak opgedoekt. 

Walkwithsimon 2016-2020 (ongeveer)

De verjaardagen: een familieverhaal

Een verhaal van eind jaren zestig, met mijn lievelingsfoto.
Ikke met dat hondje. 

Oervervelend waren ze feitelijk, de broers van mijn vader. Je was altijd bang voor die keiharde boerenhanden. Ze knepen je altijd zo gemeen. En zeiden eindeloos Simon Barjonas, Simon de Zeloot, Simon Petrus tegen me. Hebben we wat herkend? Petrus is rots.
Zo archaïsch als een Turks dorpspleintje met de mannen bij het café is het beeld. De mannen op een rij. Met hun sigaretten, sigaren. Hun borrels uit de stokoude flessen in de kelder die een paar keer per jaar uit het stof kwamen. Citroenjenever met suiker, gewone jenever, berenburg. En maar knijpen. En maar pesten. Ondertussen waren mij broertjes en ik maar wat trots aan de
mannenkant te zitten.

In onze kelder staat nog steeds het een en ander...

De tantes zaten weer anders aan je. Daar werd je ook kriegel van, maar het deed tenminste geen zeer. Ze wilden je het liefst uitgebreid knuffelen op schoot, maar dat deed je in die tijd niet. De grootste bezoeking was de drankenronde, als je aan het werk werd gezet en iedereen wel bij langs moest. Werd je weer zo lief en schattig bevonden en hoe is het op school.
En moest je de ooms langs. Konden ze je weer pakken.

Liefst stil in een hoekje zitten. In onze kinderwereld. En het contact maar wat ondergaan. Het stille, trotse gezag van de ouderen.

Mind of my own

¿me Conoces?

 ¿me Conoces? Ken je mij?
Ik sprak niet
Lees mij
Ken mij
of kan dat niet
met woorden

Me fifty man

50 and

what's inside

Labiliteitskeuring

Alle jongemannen van boven de 40 (?) kennen dit. Hier aan de Hereweg 111 werd je gekeurd voor de dienstplicht. Ik kreeg hier S2, het is maar dat je het weet. Mocht ik ook niet weten, maar de officier was wat slordig met zijn papieren. Stabiliteit 1 tot en met 5, bij S5 lag je eruit.

Met 1 kon je officier worden volgens mij. Uiteindelijk door broederdienst (de oudste twee gingen in dienst) hoefde ik niet. Wel heeft broer J. me nog es de stuipen op het lijf gejaagd door me een zeer geslaagde nepoproep van Defensie te sturen.

Das war einmal

Rohel

een kort verhaal


De middagzon prikt, Jelle schuurt geërgerd met z’n bezwete arm langs zijn kraag. Een beestje zeker. De overall zit 'm altijd ongemakkelijk. Jaloers op zijn broers die het allemaal als gegoten lijkt te zitten. Ze stappen snel voor hem uit, met lange passen. Weer ergert hij zich, ze kunnen ook nooit es wachten. De zon brandt, overal kriebels. Hij wil thuis zitten, met een boek. Maar Jan heeft hem er bij weggesleurd met een nauwelijks verstaanbare grauw.

De woede was des te voelbaarder. 'Verdien jij ook maar es wat. Wij gaan de vaarzen halen.'

Jelle ziet ze in de verte al hollen. Hier achter op Blauwverlaat tussen de houtwallen gebeurt nooit wat. Dus die beesten zijn meteen gek.

Achter Siem aan onder 't prikkeldraad door. Hij bukt te weinig en hoort de overall scheuren. Siem lacht: 'nou der sil mem blid mei weze.' Ongezien, onverwacht komt ie op m af en duwt m in het hoge gras. Jelle stoot z’n knie. Ineens staat Jan achter hem en duwt Siem aan de kant. 'Lit em’. Jelle voelt de tranen branden achter z’n ogen. Maar laat niks merken.

Siem en Hendrik jagen de vaarzen naar een hoek van t land waar een oud hek staat; drie lopen er zo in. De vierde, die onstuimige rooie, peinst er niet over, hij ontwijkt de jongens en stormt recht op Jelle af. Ze brullen, maar hij ziet alleen die dolle vaars. Spreidt zijn armen en voelt opeens hoe kwaad hij is. Die vaars komt er niet langs!

Net of het beest het voelt want opeens staat hij vlak voor Jelle stokstijf stil. Die grote vaars, zijn adem hoorbaar, z’n staart zwaait, hij trilt een beetje. En Jelle, kleine ingehouden man die opeens los is. Hij schreeuwt, z’n kleine lijf trilt ook. En de vaars draait opeens om en is op een drafje achter het hek. Hij voelt Jan’s hand op z’n schouder ‘mooi dien’. Zelfs Siem kijkt m even later met iets van respect aan- ‘wa hie dat tocht van e schoolmeester’.

(1934/jeugdherinnering van mijn vader? Het Fries is steenkolenfries)

Soria

Aarde krijst
onder hellezon
rood
is bloed aarde

en la mujer lacht

stof bijtend wind kou
ik slaap alleen
maar
twee wolven huilen

una tienda sin pan

en de liefde is
onderweg
thuis komend
thuis is

en Soria wacht



Simon

‘Je kunt dus blij zijn van de dood’

Sinds een aantal jaren werk ik mee aan Achter de Regenboog (www.achterderegenboognoord.nl ). Het is een heel enthousiaste en professionele vrijwilligersgroep. Onze gemeenschappelijke interesse is de rouwverwerking en natuurlijk werken met en voor kinderen/jongeren. Verder is het ieders persoonlijke verhaal. Dit is het mijne. Dat mijn vader er zo’n beetje tussenuit piepte is de belangrijkste reden dit werk te doen. Er werd thuis zo weinig over de dood gepraat in die tijd dat ik helemaal niet doorhad dat hij stervende was. Bovendien miste ik het allemaal net: ik - en behalve mijn zus iedereen - was nog beneden in het revalidatiecentrum toen hij al doodging. En dat is wrang. Ik wil de dood in mijn leven hebben want het hoort erbij. 

Loutering

We werken met kinderen en jongeren van 6 tot 16. Een hele dag of een weekend lotgenotencontact. Het is een klein mirakel ’s morgens zo’n groep binnen te zien komen- bedeesd, afwachtend, vaak niet blij. En dan de avond of de volgende dag lachende gezichten, eenheid, opgeruimde gezichten. Je kunt dus als het ware blij zijn van de dood. Want het geeft vrede als je de dood van een dierbare een plek hebt gegeven. Op terugkomdagen ervaar je pas werkelijk wat er gebeurd is. Je ziet dan  vaak dat deelnemers in hun 'houding' veranderd zijn. Iemand zei: 'Je geeft mensen iets mee voor de rest van hun leven.'

Het is een en al loutering, ook voor jezelf. Want rouw daar kun je altijd weer een stukje van beleven, dat houdt nooit op.

Ik heb nu vrede met de dood van mijn vader. Maar dat heeft wel meer dan 20 jaar geduurd. Mede daarom ook werk ik voor Achter de Regenboog. Omdat verwerking zoveel soepeler kan door te delen, te praten, te laten zien.

Ik kom graag op het kerkhof

Ook omdat veel rondom de dood me aantrekt. Als aantrekken het juiste woord is. Ik denk ook omdat het echt is, de dood daar kun je niet omheen. De dood dat heb je nait veur ’t zeggen zingt Ede Staal ( in: ’t Het nog nooit zo donker west).

Ik wandel erg graag over kerkhoven om de sfeer te proeven, de grafstenen en verdere uitingen van rouw,  eerbied of andere gevoelens te zien. Zie mijn andere blog: http://opdeplaatsrust.blogspot.com/

 

Bij Winter

In de winkel van de familie Winter aan de Langewolderweg 3 in Oldekerk heb ik veel gewerkt vroeger. Mijn grote vriend Piet Winter overleed in 1980.

Levering kolen
"Telefoon 52"

Oldekerk 1961

26 juli 1961

(blog gaat technisch niet verder terug dan 1970)

Simon (of Shimon) is een joodse naam. Betekent 'horen' of 'luisteraar'.