Ik ben Simon Wijma.. schrijver (zie de bloglinks), coach en reisgids (zie www.walkwithsimon.com).

woensdag 24 april 2019

Aan de rand

Altijd al hebben de mensen aan de rand me gefascineerd. De zwervers, de minderheden, zij die anders zijn, de ballingen. Zoals de Roma, de joden, de Armeniërs. Dus was ik vandaag in Assen bij de jaarlijkse herdenking van de Armeense genocide. Omdat voor het eerst ook een Turk en een Koerd een krans legden haalde dit het NOS Journaal.

Het beeld van de oude man raakte me. Na 104 jaar kunnen hier geen overlevenden meer aanwezig zijn, maar het voelde erg dichtbij. Hij bleek op weg te zijn om zijn zoon te steunen.

Ik sta achter je, zoon.





Eeuwen van haat
Onlangs keek ik de serie Bloedbroeders. De Armeense kwestie wordt onderzocht door een Turk en een Armeniër, ze reizen het hele land door. Turkije, het is een mooi aards land, ik wil er graag nog eens heen, maar ook is het voor onze begrippen zo radicaal nationalistisch. Ik heb er moeite mee als ik hier met Turken over praat. De regering en een groot deel van de bevolking ontkennen de genocide op de Armeniërs van 1915. Iets waar ik me erg over kan opwinden, want de feiten zijn glashelder.


De feiten
In de nadagen van het Ottomaanse Rijk stonden de Jong-Turken op, een beweging die een moderne en stabiele staat wilde vormen. In de Balkanoorlogen hadden landen als Bulgarije zich bevrijd van het Ottomaanse Rijk. De Jong-Turken stelden hen tot voorbeeld en beseften dat eenheid telde: het streven naar een homogene staat, één volk, één godsdienst maakte de Bulgaarse opstand succesvol. In het oude Ottomaanse Rijk leefden vele volkeren vreedzaam tezamen, in het nieuwe Turkije was hiervoor geen ruimte. De christelijke Armeniërs waren het voornaamste slachtoffer. Ze bewoonden grote delen van Oost-Turkije en waren welvarender dan de Turkse bevolking. Verdrijving zou ook ruimte scheppen voor de vele Turken die van de Balkan waren verdreven.  De Armeniërs vroegen om autonomie en zochten hulp bij het westen en Rusland, ook hierom werden zij diep gewantrouwd.

Regie
De verdrijving van Armeniërs was systematisch en er werd niets gedaan om hen te laten overleven.
Talaat Pasja, een van de regeringsleiders, regisseerde het programma. Hij rekruteerde Turken vol wrok die van de Balkan waren verdreven, maar ook gevangenen, om het vuile werk te doen. Hij liet ze de vrije hand. Hele landstreken werden ontvolkt. Soms werden de Armeniërs meteen vermoord, vaker nog werden ze op dodenmars gezonden naar de Syrische woestijn, vrijwel zonder enige verzorging. Door de ontberingen stierf een groot deel van de mensen onderweg. De westerse landen hadden het te 'druk' met de oorlog om veel te kunnen of willen doen.

Bewijs
Naar schatting tussen de 800.000 en 1,5 miljoen Armeniërs kwam om in de periode 1915-1917.
De Turken zeggen vaak dat de Armeniërs begonnen. Zeker was er gewapende strijd, en met name de wraakacties na de genocide van Armeense kant staan in het Turkse geheugen gegrift.  Die staan echter in geen verhouding tot de planmatige verdrijving van en moord op een heel volk. Naar schatting 3.000 tot 10.000 Turken zijn door Armeniërs vermoord tussen 1914 en 1917.
Dit conflict en deze tegenstelling kent al een lange voorgeschiedenis en valt niet los te zien van de val van het Ottomaanse Rijk en internationale ontwikkelingen. Eind 19e eeuw onder de sultan vond ook al een massamoord plaats met 200 tot 300.000 Armeense slachtoffers.

Wraak
Soghomon Tehlirian, een jonge Armeniër, overleefde als enige van een groep van duizend de uitroeiing van zijn dorp. Hij zag als jongen de verkrachting van zijn zus en de moord op zijn familie voor zijn ogen gebeuren. In 1921 schoot hij Talaat Pasja in Berlijn dood, waarschijnlijk ondersteund door of zelfs in opdracht van westerse inlichtingendiensten. Hij werd vrijgesproken van schuld. Talaat Pasja wordt als een held vereerd in Turkije. In Turkije zul je geen monumenten aantreffen die de Armeniërs herdenken, wel voor de Turkse slachtoffers van de Armeense wraakacties.

Diaspora
De Armeense geschiedenis lijkt in veel opzichten op de joodse. Overal ter wereld zijn Armeense gemeenschappen. De Armeniërs zijn evenals de joden vaak succesvolle migranten. Er wonen meer Armeniërs verspreid over de wereld dat in het land zelf. In Nederland wonen ongeveer 18.000 Armeniërs. De banden met de westerse wereld zijn vooral door religie vaak sterk, al in 301 na Chr. nam het Armeense volk als eerste ter wereld het christendom als staatsgodsdienst aan.
Van over de grens, in het nu onafhankelijke Armenië, kijken de Armeniërs vol afgunst en nog steeds haat naar de onbereikbare Ararat, hun heilige berg op Turks grondgebied.

Sporen
Ik weet niet wanneer deze foto is genomen, maar men zegt dat anno 2019 nog steeds de beenderen van omgekomen Armeniërs te zien zijn in het zand van de Syrische woestijn. De filmmakers konden dit niet onderzoeken door de burgeroorlog.
 
Aan te raden serie, Bloedbroeders. Omdat op 24 april 1915 het bloedbad begon in Constantinopel, is dit de dag waarop jaarlijks de Armeense genocide wordt herdacht.

Prachtig boek:
http://watweegteenboek.blogspot.com/2014/10/tegen-het-vergeten.html

woensdag 11 juli 2018

Into this universe... samen met jou gebeurt het




                                                                      Bekijk online het voorbeeld


De stilte die ik voel in mijzelf
is zo groots dat het de woorden voorbij gaat
het brengt rust van binnen
een houvast 

zelfs gedempt worden
de bittere tranen
van verleden en jeugd
het is in me

het is mij



Opgedragen aan Mathilde


Nu te bestellen (€12,50) of af te halen (10,-) wijmasimon@gmail.com

Hartelijke groet, Simon

zaterdag 2 december 2017

Blik naar het oosten

Bremen verraste me. Veel meer overeenkomsten met Berlijn dan ik had verwacht. We komen er weinig, terwijl het dichterbij Groningen ligt dan Amsterdam. Feitelijk is Bremen boeiender.. werelds, aardser, wat rauw ...  als havenstad, en ergens ook als stad van de genotmiddelen... van de grote koffiebranderijen, bierbrouwerijen en tabaksfabrieken.

Reclame in het Hauptbahnhof
Rauw ook door de horden Werder Bremen fans. Tijdens een stadswandeling werden we begeleid door de oergeluiden uit het stadion. Op straat zoveel mensen met een biertje, zwalkende mensen ook van het biertje teveel. En zwervers, veel zwervers. Inclusief het keurige dametje dat de vuilnisbakken afschuimde op zoek naar weet ik wat.

Ooit in een ver verleden belandde ik voor het eerst in Bremen, helemaal zonder geld, terug van een wandelavontuur in Zweden, en een oudere man bood me een slaapplek. Flarden van herinnering; met de tram door nachtelijk Bremen, een sobere flat. Ik was jong en wist weinig van het leven. Hij heette Johann Sobotta, en ik vond de naam wat verdacht, zeker toen hij over de oorlog begon en vertelde dat hij bij de Wehrmacht geen foute dingen had gedaan. Nu begrijp ik dat wel. Evenzo de heikele kwestie van de slaapplek. Ik zal toch wat benauwd hebben gekeken, want op een gegeven moment zei hij: 'Es ist gut. Ich bin kein Schwule.' Het werd een fijn bezoek.

In het raam boven Jezus het Alziend Oog, een opvallend symbool. Voor god of voor...?
Mijn tweede reis naar Bremen was afgelopen weekend. Mooie momenten in de Dom. Ik fluisterde eerst tegen mijn reisgenote dat ik de Noord-Europese kathedralen zo saai vindt, als je Spanje gewend bent. Maar ik heb mijn mening bijgesteld..
Al in 782 werd op deze plek - een zandduin van een paar meter hoog langs de Weser - een houten kerk gebouwd. Later kwam de Dom. Je merkt aan alles dat deze kerk midden in de samenleving staat. Er is een prachtige stilteruimte voor iedereen in een oeroud keldergewelf. In de kerk wordt koffie en overheerlijke zelfgebakken taart geserveerd van goede doeleninzamelaars. Oeh... en de Duutsers snijden altijd van die heerlijk grote stukken af.


Echo van Al-Andalus..
Zeer opvallend zijn de twee enorme menorahs bij het altaar.
Een prachtig verzoenend gebaar vind ik dat.
Natuurlijk ook de stad uit! Het Hasbrucher Urwald. Een bos dat al in de 12e eeuw in de kronieken voorkomt. Vogelparadijs.

Deze eeuwenoude eik (de Amalieneiche) is in een storm geveld. Hij was al hol van binnen.
De eeuwenoude eiken zijn zo bijzonder dat ze eigen namen hebben gekregen. Het was wat ver naar de beroemdste van alle. Een stamomtrek van 8 meter, daar wil ik wel een eindje voor sjouwen. Net bij de boom aangekomen, in de schemering, stopte de batterij van mijn camera ermee.. Dus even een winters plaatje geleend.


De Friederikeneiche is twaalfhonderd jaar oud! Ongelooflijk. Wat een magische momenten bij deze boom te zitten en het langzaam donker te zien worden. Het bezoeken waard, dit bos!







Dit glas-in-lood venster deed me denken aan de schitterende kathedraal van Leon. De schoonheid is dezelfde.

woensdag 1 november 2017

Cheb's water is a Jewish story written and narrated by Simon Wijma



Lemberg is now Lvov, a Ukrainian city near the Polish border. Before WW ll Eastern Europe had a very large Jewish population. Few have survived the Holocaust.
Tekst verhaal:
http://watweegteenboek.blogspot.nl/2012/12/chebs-water.html



woensdag 21 september 2016

Opeens

Ik ben een schrijver....van veelal korte stukken. Soms ben je in een bepaalde stemming en dan opeens moet het ff, en is er een verhaal.

‘Kun je ook je geluk voorbij zijn?’ vroeg het lieveheersbeestje. ‘Mmm, wat’s dat’, zei het nijlpaard, die het lieveheersbeestje toch wel wat voelde kriebelen in zijn oor.
‘Nou’, zei lhb, ‘dat je dan, ja, heel tevreden bent maarre er niet van hoeft te gillen -niet steeds tenminste.’
‘Mmm’ bromde nijlpaard, ‘ik heb mijn grootvader daar wel eens over gehoord maar ikke eh, ja, eh, als je maar nat bent. Mijn geluk ligt in het water zeg maar, als ik maar nattigheid voel. En nou moe je gaan hoor want ik ga weer ff lekker onder. ‘
Lhb vloog gauw naar een mooie berkentak in de zon boven het water. Hij knisperde even met z’n vleugeltjes. Er ging een klein rillinkje door hem heen, een kleintje, maar toch lekker. Hij dommelde in, en net voor hij in slaap viel dwarrelde zijn laatste gedachte zachtjes tollend naar het water – zie je wel..da kan…voorbij…




zaterdag 3 september 2016

Een gift voor jezelf of anderen


Wil je jezelf eens door mijn ogen zien? Ontmoeting en gesprek leiden tot een portret in woord en beeld, fraai afgedrukt en in een lijst naar keuze. Vergoeding onkosten €25,- + PWYW/ donativo/ betaal wat je wilt.

wijmasimon@gmail.com 06 411 480 97

woensdag 20 juli 2016

Man, ga es een een vak leren


Ik had werk waarbij je niet in vijf minuten kon uitleggen wat je precies doet. Dat moest ik toch maar niet meer willen.

En nu. Reisleider. Speaks for itself. Lekker.

Vorig jaar een vakopleiding bij het Ivor gedaan in Zwolle, erg inspirerend. En nu... groepen begeleiden op de Camino de Santiago. Tussendoor van alles. Lopen in Nederland. Schrijven. Coachingswandelingen. Werken met en voor mannen. Enzovoort. Het is volop in ontwikkeling. Als je me vraagt: wat ben je? zeg ik: ik ben Simon. Reizen en schrijven...het zijn de middelen. Het gaat om het doel - verbinding en liefde.

Er komen wat bedrijfsnamen voorbij. The Shepherd's Walk. walkwithme.com walkwithyou.com
Flamenco ('een boer die aan de zwerf is'). Pastorale. Dan - Walk with Simon, dat is het. Juist niet individualistisch of narcistisch, maar: je gaat met mij als persoon op stap en ik zet me er volop voor in om met jullie mijn passie voor het wandelen, voor Spanje, maar vooral voor het leven te delen.

We zien wel waar het heen gaat. Met Simon loopt het wel los. Walkwithsimon


maandag 2 mei 2016

Stiltewandeling rond Haren bij avond in 19 foto's

Boerenzwaluwen ook dit jaar weer exact op 13 april terug uit Afrika
Lekker bij mammie slapen

Veefokbedrijf Hoving Oosterweg


Mijn geliefde wilg

Lekker bij mammie 

Reeën zijn hier altijd, een stuk of 15

Zwanen altijd indrukwekkend



De oude vuilstort van Haren

Wat doen we jongens?

Nog even dooreten

Toch maar er van door

Los

Wij gaan ook zo, je weet maar nooit

Avond valt

Waterpoel


1 mei 2016 tussen 19:30 en 20:30 uur

maandag 7 maart 2016

Een krachtplek in beeld

                             

Het kerkhof en de kerk van Wittewierum. Dit is de plek waar het klooster Bloemhof lag, bekend van abt Emo die de Kroniek van Bloemhof schreef en ooit naar Rome liep om de zaak van zijn klooster te bepleiten. Het klooster werd gebouwd op een wierde langs de Fivel. Wierden lagen op kruispunten van leylijnen oftewel energielijnen. Plekken waar later altijd kerken werden gebouwd. Uitbundige bomengroei kenmerkt de leylijn.

woensdag 20 januari 2016

Welkom bij Verhalen van de Camino

Caminopresentatie 7 februari jl. in Haren. Topfoto van Irma!


                                                 © Irma Frieling Irma Frieling fotografie



zaterdag 26 december 2015

De verjaardagen: een familieverhaal

Een verhaal van eind jaren zestig, met mijn lievelingsfoto.
Ikke met dat hondje. 



Oervervelend waren ze feitelijk, de broers van mijn vader. Je was altijd bang voor die keiharde boerenhanden. Ze knepen je altijd zo gemeen. En zeiden eindeloos Simon Barjonas, Simon de Zeloot, Simon Petrus tegen me. Hebben we wat herkend? Petrus is rots.
Zo archaïsch als een Turks dorpspleintje met de mannen bij het café is het beeld. De mannen op een rij. Met hun sigaretten, sigaren. Hun borrels uit de stokoude flessen in de kelder die een paar keer per jaar uit het stof kwamen. Citroenjenever met suiker, gewone jenever, berenburg. En maar knijpen. En maar pesten. Ondertussen waren mij broertjes en ik maar wat trots aan de
mannenkant te zitten.

In onze kelder staat nog steeds het een en ander...

De tantes zaten weer anders aan je. Daar werd je ook kriegel van, maar het deed tenminste geen zeer. Ze wilden je het liefst uitgebreid knuffelen op schoot, maar dat deed je in die tijd niet. De grootste bezoeking was de drankenronde, als je aan het werk werd gezet en iedereen wel bij langs moest. Werd je weer zo lief en schattig bevonden en hoe is het op school.
En moest je de ooms langs. Konden ze je weer pakken.

Liefst stil in een hoekje zitten. In onze kinderwereld. En het contact maar wat ondergaan. Het stille, trotse gezag van de ouderen.



dinsdag 3 november 2015

Diep in Roemenië

© alle foto's op dit blog Simon Wijma
Het mooiste moment staat niet op de foto. Ik was een week onderweg met broer Jan om hulpgoederen af te leveren in Midden- en Noordoost-Roemenië voor de Stichting Noord-Nederland voor Roemenië (Dirk en Bea Luinstra in Doezum). Vele foto's maakte ik vanuit de truck. We reden langs een veld waar een grote bestelbus stond geparkeerd. Daarbij het dwaze tafereel van zes, zeven volwassen mannen die probeerden een paard, duidelijk of bewusteloos of dood, in die bestelbus te krijgen. Het verhaal zullen we nooit weten, en ik was ook te verbaasd om meteen mijn camera te pakken..

Het was een prachtige reis, een boeiende reis, een gezellige reis, een emotionele reis.

Het was mijn derde bezoek aan dit land en het tweede hulptransport dat ik met Jan meereisde. Jan maakte deze keer z'n 28e reis naar Roemenië! Dat is toch zeker 125.000 kilometer, drie keer de aardbol rond...



Ik heb dertien beeldverhalen geplaatst over deze reis; > Roemenië gaat dus nog verder door te klikken op  'Oudere berichten' rechts onder aan de pagina.


Vanaf Groningen is de Roemeense grens 1.900 kilometer, we reden via Hannover, Dresden, Praag, Bratislava,
Boedapest naar de grensovergang Bors/ Oradea. In het land reden we zo'n duizend kilometer naar tien afleveradressen.

maandag 2 november 2015

Naar de Zusters en de Broeders


De Missiezusters van Steyl worden ze in Nederland genoemd. In Roman, een stad in Oost-Roemenië, woont een kleine groep zusters die sociaal werk doet in de stad en omliggende dorpen. Zij komen uit o.a. Oostenrijk en Duitsland. Steyler Missionarinnen in Moldavië 
Het was een van de tien afleveradressen. Het grootste deel van de lading bestaat uit pakketten die een Nederlandse familie samenstelt voor een Roemeens gezin. Vanuit de afleveradressen worden de pakketten verder verdeeld. We kwamen bij particulieren, maar ook bij een psychiatrisch ziekenhuis (Botosani), een medische post (Zvoristea), een kindertehuis (Popesti), en een tehuis voor ouderen en mensen met een verstandelijke beperking, verbonden aan een klooster (Bogdanesti).






Wij werden overal zeer hartelijk ontvangen en omringd met goede zorgen. 
Fijne maaltijden. Mooie ontmoetingen. En kregen als dank af en toe een mooi Roemeens souvenir.....



En eindelijk is dan de achterwand in zicht. 
Wat gaat er enorm veel in zo'n vrachtwagen van 13 meter lengte; 90 kubieke meter goederen...